झापा, २७ चैत । बुद्धशान्ति–३ स्थित मेची राजमार्गको चारआली–बुधवारे सडक खण्डको किनारमा एउटा सानो भाडाको घर छ, जहाँ सञ्जयकुमार गुप्ता साइकल मर्मत गर्नुहुन्छ भने उहाँकी पत्नी अनिता चटपटे र किराना पसल चलाउनुहुन्छ । यही पसलको एउटा कुनामा बसेर २० वर्षीय भुवनकुमार गुप्ता भविष्यको सुन्दर तस्बिर कोरिरहनु भएको छ । जसको शरीरको छाला लाखौंमा देखा पर्ने एउटा दुर्लभ बंशानुगत रोगका कारण खस्रो र कत्लैकत्ला छ, तर मनमा भने ‘बैङ्कर’ बन्ने एउटा चम्किलो सपना फक्रिरहेको छ ।

भुवन ‘इक्थियोसिस’ नामक जन्मजात र दुर्लभ स्वास्थ्य समस्यासँग जुधिरहनु भएको छ । चिकित्सा विज्ञानका अनुसार यो त्यस्तो अवस्था हो, जहाँ शरीरले पुराना र मृत कोषिका समयमै फाल्न सक्दैन । नतिजास्वरूप ती कोषहरू छालाको सतहमा जम्मा भएर कत्ला बन्छन् । गर्मी याममा छाला फुटेर रगत समेत बग्ने भएकाले भुवनका लागि यो समस्या झन् कष्टकर बन्छ ।

शरीरमा जतिसुकै पीडा र मनमा चिन्ता भए तापनि भुवनले पढाईलाई जहिल्यै प्राथमिकतामा राख्नुभयो । उहाँ हाल बुद्धशान्तिस्थित रमेश सीता क्याम्पसमा स्नातक प्रथम वर्षमा वाणिज्य शास्त्र अध्ययन गरिरहनु भएको छ । उहाँ पढाइमा मात्र होइन, घरको जिम्मेवारीमा पनि उत्तिकै सचेत हुनुहुन्छ । बुवाको साइकल पसलमा टायर फेर्नेदेखि आमालाई चटपटे पसलमा सघाउनेसम्मका काम उहाँ मुस्कुराउँदै गर्नुहुन्छ ।

“मेरा लागि बुवाआमाले धेरै दुःख गर्नुभएको छ,” भुवन भन्नुहुन्छ– “मलाई आफ्नै खुट्टामा उभिएर देश र परिवारको सेवा गर्ने इच्छा छ । राम्रो पढेर बैंकर बन्न चाहन्छु, मेरो सपना भनेकै यही हो ।”

छालाको समस्या बंशानुगत भएकाले यसको खास निदान छैन । भुवन भन्नुहुन्छ– “घाम र गर्मीमा गाह्रो हुन्छ । अझ रगत बग्यो भने धेरै दुख्छ । त्यस्तो अवस्थामा कलेज जान पनि सक्दिन ।”

पसलको आम्दानी नै गुप्ता परिवारको गुजारा र सन्तानको शिक्षादीक्षाको आधार हो । भुवनका दुई जना भाइ छन् । माहिलो सुलोक गुप्ता १६ वर्षका र कान्छो सरोज १४ वर्षका छन् । तीनै जना दाजुभाइले विद्यालय र कलेजबाट फर्केर आएपछि आमावुवालाई पसलमा काम सघाउँदै आएका छन् ।

‘हे ईश्वर दया राखी अझ दुःख दे’ भन्ने उक्ति झैं सञ्जय कुमार गुप्ताका तीन छोरामध्ये जेठो भुवन मात्र होइन, कान्छो सरोज पनि जन्मजात ‘इक्थियोसिस’ समस्याबाट प्रभावित छन् । भुवनको झैं सरोजको पनि शरीरभरि छाला सुख्खा भएर कत्लैकत्ला बनेका छन् । सरोज घर नजिकैको नवकिरण माध्यमिक विद्यालयमा कक्षा ९ मा अध्ययनरत् छन् । माहिलो सुलोकमा भने यो समस्या छैन । उहाँ बुद्धआदर्श माध्यमिक विद्यालयमा कक्षा १० मा पढ्दै हुनुहुन्छ ।

“रोग निको बनाउन नेपालको विर्तामोड, धरान, विराटनगरदेखि भारतको सिलिगुढी र दरभंगासम्मको अस्पताल धाइसक्यौं,” वुवा सञ्जयकुमार गुप्ता भन्नुहुन्छ– “जहाँ देखाए पनि बंशानुगत रोग हो, निको हुँदैन भन्नुहुन्छ । अहिले डाक्टरलाई देखाउन छाडेका छौं ।”

भुवन र सरोजले खुट्टादेखि टाउकासम्म छाला सुख्खा भएर रगत समेत आउने गरेकाले नरिवलको तेल दिनमा चार पटकसम्म घस्ने गरेका छन् । छालाको समस्याका कारण दुबै जनाको शरीरबाट पसिना निस्कदैन । चिकित्सकहरुले घाममा नबस्न र धेरै पीडा भयो भने पानीले छाला भिजाउन सुझाएको भुवनले सुनाउनुभयो ।

शरीरभरि छालामा समस्या देखा परे तापनि भुवन र सरोजको शरीरका अन्य सबै अंगहरु स्वस्थ छन् । पढाईमा तेजिलो र व्यवहारमा मिजासिला दाजुभाइले सरकार र विद्यालयबाट भने कुनै आर्थिक सहयोग पाएका छैनन् । भुवनले पढेवापत सीता रमेश क्याम्पसमा नियमित शिक्षण लगायतका शुल्क बुझाइरहेका छन् । बुद्धशान्ति गाउँपालिकाले समेत उनीहरुलाई अपांगताको प्रमाणपत्र दिएको छैन ।

“हातखुट्टा, आँखा र दिमाग सबै राम्रो छ, अपांगताको प्रमाणपत्र दिन मिल्दैन भनेपछि हामीले पनि जिद्धी गरेनौं,” आमा अनिता गुप्ताले भन्नुभयो– “जे जस्तो दुःख गरेर भए तापनि हामीले छोराहरुको पढाई र खुशीका लागि कुनै कमी हुन दिएका छैनौं । स्कुल र कलेजको फि पनि तिरिरहेका छौं ।”

भुवनले झापाको चर्को घाम र गर्मीका कारण हिँडडुल र पढाईमा प्रभाव परिरहेको बताउनुभयो । अहिलेसम्म बुवाआमाको कमाईमा पढिरहेको भए तापनि अब चाहिँ कमाउँदै पढ्दै गर्न पाए हुन्थ्यो भन्ने मनमा लागिरहेको उहाँले बताउनुभयो ।

“घाममा बाहिर निस्कनु नपर्ने र तापक्रम न्यून भइरहने कोठाभित्र बसेर काम गर्न सकिने लेखापाल सम्बन्धी जागिरको खोजीमा छु,” आफ्नै खुट्टामा उभिने इच्छा व्यक्त गर्दै उहाँ भन्नुहुन्छ– “बुवाआमाले जति पढे पनि चिन्ता गर्नुपर्दैन भन्नुहुन्छ । तर मेरो मनले मानिरहेको छैन, आफैले जागिर खाएर आत्मनिर्भर बन्ने इच्छा छ ।”

छोराको जागिर खाने इच्छा देखेर वुवा सञ्जयले आफ्ना चिनेजानेका साथीहरुलाई जागिरको खोजीका लागि सघाइदिन आग्रह गरिरहेको बताउनुभयो । रोजगारदाताले छालाको शारीरिक समस्या देखेर जागिर दिन आनाकानी गर्लान् कि भन्ने चिन्ता भुवनका बुवाआमालाई छ । 

तर, शैक्षिक योग्यता र बौद्धिक क्षमताकै आधारमा प्रतिष्पर्धा गरेर जागिर खान आफू तयार रहेको भुवनले बताउनुभयो । उहाँले आफूसँग भेट हुने अग्रजहरुलाई कोठाभित्र काम हुने जागिर खाने इच्छा सुनाउने गर्नु भएको छ । लेखापालको जागिर खुलेको भेटेमा अब दरखास्त हाल्ने सोचाइमा रहेको भुवनले बताउनुभयो ।

प्रधानमन्त्री बालेन्द्र शाहलाई भेट्ने इच्छा समेत भुवनले व्यक्त गर्नु भएको छ । फागुन २१ को आम चुनाव अघि झापाबाट ताप्लेजुङ जाने क्रममा शाहले आफ्नो पसलमा आएर रु. एक हजार ५०० को फलफूलका सामान किनेर लैजानु भएको दृश्य अहिले पनि भुवनको स्मरणमा ताजै छ ।

“माघ ५ गतेको दिन थियो, उहाँहरु पहाड जाँदै हुनुहुन्थ्यो,” प्रधानमन्त्री हुनु अघि शाह आफ्नो पसलमा आउनु भएको घटनाको सुखद् स्मरण गर्दै भुवन भन्नुहुन्छ– “एउटा गाडी हाम्रो पसल अगाडि आएर रोकियो । वुवाआमा र भाइहरुसँग म पनि पसलमै थिएँ । सरासर पसलमा आएर सामान किन्नुभयो । नमस्कार भन्न चाहिँ भ्यायौं । बालेन बालेन भनेर पसलमा सामान किन्न आउनु भएको अरु मानिसले पनि भन्न थाल्नुभयो । एक दुई वटा फोटो चाहिँ मोवाइलमा खिच्न भ्यायौं । हतारमा हुनुहुन्थ्यो क्यार, उहाँ गइहाल्नु भयो ।”

संयोगले आफ्नै पसलमा सामान किन्न आउनु भएको बेला पनि प्रधानमन्त्री बालेन्द्र शाहसँग अन्तरंग कुराकानी गर्ने समय नपाएकोमा भुवनलाई पछुतो छ । त्यहीकारण फेरि एकपल्ट भेट्ने इच्छा रहेको उहाँले बताउनुभयो ।